Durf voor je eigen verhaal te gaan staan

Brene-Brown.png

Leren we het meest van onze successen?

Pas geleden werd ik gevraagd een verhaal te houden voor ruim 200 docenten over het waarderend perspectief en talentontwikkeling. De kern van mijn verhaal was dat deze tijd vraagt om een andere manier van kijken naar leren en ontwikkelen. Dat we vooral moeten kijken naar onze talenten en successen. En zoeken naar wegen om deze te vergroten en te versterken. En hoe belangrijk de rol van docenten in dit proces iedere dag is. Hoe één docent het verschil kan maken voor een leerling door te zien wat er aan potentie achter het 'puber gedrag' verscholen zit en hem of haar te helpen deze kracht te ontdekken en verder te ontwikkelen.

Durf ik de volgende keer nog wel op het podium te gaan staan?

Kort na mijn presentatie kwam één van de docenten naar me toe. Ze wilde me toch nog even iets terug geven. Ik moest echt aan de uitspraak van mijn ij werken. Via, via hoorde ik dat een andere docent vond dat de manier waarop ik de groep stil probeerde te krijgen na een kort twee-gesprek tijdens mijn verhaal te belerend overkwam. Een volgende vond dat de introductie echt pakkender kon. Gelukkig waren dit niet de enige reacties en kreeg ik ook te horen dat iemand mijn verhaal echt inspirerend vond en van een ander dat het taal gaf aan hoe zij altijd al probeerde te kijken naar leerlingen en collega's. Maar wat blijft hangen? Waar denk je over na op de fiets naar huis? Wat maakt dat je de volgende keer bang bent om het podium op te gaan?

Hoe gaan we om met kritiek?

Vandaag zag ik een prachtig filmpje van Brené Brown rond kwetsbaarheid. In haar verhaal spreekt ze over de arena. Het moment waarop je zichtbaar voor de wereld echt in je talent durft te stappen en hoe kwetsbaar je op dit soort momenten bent. Een ballerina tijdens haar eerst grote dansvoorstelling, een grafisch vormgever die de nieuwe website voor het eerst aan de klant laat zien of het moment waarop je jouw verhaal met een grote groep deelt. Zij zegt hierover...

It's not about winning, it's not about losing. It's about showing up and being seen. (...) And if you're going to show up and be seen, there's only one guarantee... You will get your ass kicked.  (...) But if you're not in the arena also getting your ass kicked i'm not interested in your feedback!

Haar onderzoek laat drie verschillende elementen zien die het ons op dit soort momenten moeilijk maken: schaamte, schaarsheid en vergelijking. Even terug naar mijn verhaal. Schaamte gaat bijvoorbeeld over; Zag ik er goed uit? Was mijn uitspraak netjes? Kwam mijn grap (die van te voren zo leuk leek) goed over? Schaarste gaat over; Is mijn verhaal wel echt van betekenis? Is het niet gesneden koek voor de meeste mensen? En vergelijking gaat over; Kan iemand anders dit verhaal niet veel beter vertellen? Volgens Brené zullen dit soort gedachten er altijd zijn op die momenten waarop je zichtbaar echt in je talent durft te stappen. Kritische mensen zullen er ook altijd zijn. De vraag is hoe je er mee omgaat. Ze adviseert het volgende:

  1. Reserveer in je hoofd een aantal stoelen voor je 'critics'. Bereid je voor op wat ze gaan zeggen. Accepteer dat er altijd mensen zullen zijn die er iets van gaan vinden, maar kies de mensen uit die je echt serieus neemt. Van wie je de feedback meeneemt en waar je iets mee gaat doen.
  2. Reserveer in je hoofd één of meerdere stoelen voor die mensen om je heen die je weer oprapen als het nodig is. Dierbaren voor wie het niet uitmaakt of alles wat je doet een succes is of niet, maar die in jou als persoon geloven.
  3. En als laatste moet je een stoel reserveren voor jezelf. Meestal zijn we zelf onze grootste 'critics'. Alles wat je aandacht geeft groeit. Kies je ervoor om naar die naar die personen te kijken en luisteren die kritisch zijn? Of probeer je te begrijpen wat je goed hebt gedaan voor al die mensen die geïnspireerd de zaal uitlopen? Je kan kiezen...

Ik wil mijn verhaal vertellen!

Mij heeft dit ene filmpje over kwetsbaarheid echt geholpen. Ik weet dat ik er de volgende keer gewoon weer ga staan, omdat ik mijn verhaal wil vertellen. We zijn nog steeds veel te kritisch tegenover onszelf en anderen, deze ervaring bevestigd dat maar weer. Ik geloof er in dat we pas echt het verschil maken in deze tijd en oplossingen gaan vinden voor de vragen waarmee we geconfronteerd worden, als mensen radicaal durven te kiezen voor hun talent en dus ook bereid zijn om af en toe onderuit te gaan...

Deze blog is geschreven door Eefje Teeuwisse. Foto van Brene Brown van 99U.

Take a Step